W Internecie, a szczególnie na różnych forach internetowych pojawiają się pytania i opinie na temat izolacji budynków, w tym również wełną mineralną. Lubimy szukać informacji na forach internetowych, ale najlepiej zapytać specjalistów. Dlatego zadaliśmy te pytania ekspertom MIWO.

Poniżej lista pytań, które po kliknięciu rozwijają się i można wówczas przeczytać odpowiedź naszego eksperta.
Jeżeli mają Państwo inne pytania zapraszamy do kontaktu z nami.

Prognozy demograficzne przewidują, że w 2030 roku liczba ludzi na świecie wzrośnie do ok. 8 mld, zwiększy się też zapotrzebowanie na energię. Przy malejących naturalnych zasobach nośników energii oznacza to konieczność ograniczenia jej zużycia, w obszarach gdzie to jest możliwe. Jednym ze sposobów na oszczędzanie energii jest poprawa jakości materiałów izolacyjnych i techniki ich stosowania. Czym więc powinny charakteryzować się dobre materiały izolacyjne? Przede wszystkim, dobrą izolacyjnością w warunkach użytkowania, stabilnością właściwości, bezpieczeństwem dla użytkowników, ekologicznością w czasie produkcji, użytkowania i demontażu, łatwością zastosowania, zapewnieniem efektywności ekonomicznej inwestycji. To wszystko zapewnia wełna mineralna szklana i skalna.

Istotnym parametrem materiałów izolacyjnych jest wartość współczynnika przewodzenia ciepła ( λ), którą deklaruje producent. Im wartość jest niższa tym lepiej, bo to oznacza, że materiał jest lepszym izolatorem. Dla efektywności termicznej izolacji bardzo ważny jest też opór cieplny, oznaczany na etykiecie wyrobu literą R z indeksem D – określa zdolność produktu do powstrzymywania strat ciepła. Jego wartość zależy od lambdy oraz od grubości izolacji. Im wyższy opór cieplny, tym przegroda budynku może być lepiej zaizolowana termicznie. Jednak wartości cieplne wyrobów izolacyjnych to nie wszystko. Wybierając materiał do izolacji domu należy też brać pod uwagę dodatkowe korzyści. Na przykład, gdy wybierzemy wełnę mineralną, to mamy pewność, że izolacja będzie niepalna, trwała, paroprzepuszczalna. Odpowiednio dobrana i zamontowana zapewni komfort użytkownikowi budynku na lata.

Wełna mineralna jest materiałem poprawiającym komfort akustyczny pomieszczeń. Bardzo dobrze pochłania dźwięki i dlatego – w odróżnieniu od innych materiałów izolacyjnych – świetnie nadaje się do wyciszania ścian działowych i stropów międzykondygnacyjnych. Wełna pozwala wyciszyć pomieszczenie od niechcianych dźwięków dochodzących zarówno z wewnątrz budynku (np. hałaśliwy sąsiad), jak i z zewnątrz (np. jadące auta, szczekający pies itd.). Obecnie na rynku polskim pojawia się dość dużo wyrobów izolujących termicznie, któ­rych producenci deklarują, że mają one właś­ciwości izolacji akustycznej. Niestety, wiele tych deklaracji to nadużycie czy wręcz wpro­wadzanie klienta w błąd. Materiał, aby izolować akustycznie, musi mieć specjalną budowę. Taką strukturę ma wełna mineralna szklana i skalna, która składa się z włókien i doskonale pochłania fale dźwiękowe. I dlatego właśnie pro­ducenci wyrobów z wełny mineralnej deklarują właściwości pochłaniania dźwięku wskaźnikiem AW. Jest to unikalny parametr dla produktów do izolacji akustycznej. Ale oprócz pochłaniania dźwięku, która to cecha jest wykorzystywana w sufitach podwieszanych czy panelach ściennych, produkty z wełny mineralnej zapewniają też od­powiednią izolacyjność akustyczną ścian działo­wych, ścian zewnętrznych, dachu, podłóg czy kanałów wentylacyjnych.

Oczywiście tak, przy czym im więcej izolacji (według wymagań prawnych), tym większe ma to znaczenie. Wełna mineralna szklana i skalna posiada najwyższe klasy reakcji na ogień, najczęściej A1. Oznacza to, że jest niepalna. Tym samym, w odróżnieniu od palnych izolacji, wełna mineralna w żaden sposób nie zwiększa ryzyka pożarowego, a w wielu przypadkach jej zastosowanie nawet to ryzyko ogranicza. W przeciwieństwie do palnych materiałów izolacyjnych, wełna mineralna nie wydziela wcale lub może wydzielić jedynie znikome ilości dymu. Izolacja przegrody wełną mineralną efektywnie wpływa na ochronę elementów konstrukcji budynku przed ogniem.

Niepalne materiały budowlane (charakteryzujące się klasą reakcji na ogień A1 lub A2 – informacja ta znajduje się na etykiecie produktu) wykorzystywane do budowy obiektu, pozytywnie wpływają na bezpieczeństwo ludzi i ich mienia. Nie tylko nie mają one wpływu na rozwój pożaru – nie zwiększają go i nie rozprzestrzeniają ognia, nie dymią i nie kapią – ale również podczas pożaru nie uwalniają toksycznych gazów.

W tym celu trzeba wykonać zakończenie ocieplenia ściany z izolacją cieplną z fasadowej wełny mineralnej (klasa reakcji na ogień A1), zamiast z palnych materiałów izolacyjnych o klasie reakcji na ogień E i F oraz zadbać o to, by murłata była również zaizolowana wełną mineralną. Do osłonięcia murłaty wystarczy zastosować wyroby, które są odpowiednie do izolowania poddaszy, przy czym zawsze należy zadbać o staranne wykończenie detali i wykonanie podbitki.

Wyroby z wełny mineralnej, uzyskując klasę reakcji na ogień A1, bądź A2, są wyrobami niepalnymi, zgodnie z definicjami w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak również w potocznym znaczeniu i rozumieniu słowa „niepalność”, tzn. w odniesieniu do temperatur, które występują w standardowych warunkach pożarowych. Obecność kilkuprocentowej zawartości organicznego lepiszcza nie wpływa na zachowanie w ogniu, a nawet w pożarze, całego wyrobu z wełny mineralnej.

Oba rodzaje wełen mają szerokie zastosowanie zarówno w izolacjach budowlanych, jak i technicznych. Podstawowa różnica to surowce, z których zostały wytworzone. Wełny szklane, z uwagi na swoją sprężystość i lekkość znajdują zastosowanie tam, gdzie izolacja stanowi wypełnienie przestrzeni miedzy elementami konstrukcyjnymi (np. do izolacji dachów skośnych, lekkiej zabudowy, fasad wentylowanych), ponieważ nie obciążają nadmiernie konstrukcji. Wełny skalne, z uwagi na ich większą gęstość, zalecane są wszędzie tam, gdzie wymagane są bardzo dobre parametry wytrzymałościowe.
Wybierając konkretny rodzaj wełny, powinniśmy kierować się rodzajem aplikacji, do jakiej ma ona być użyta. Obie wełny, zarówno szklana jak i skalna są niepalne, a o ich izolacyjności termicznej decyduje współczynnik lambda (λ) – im niższy tym lepsze są właściwości izolacyjne. Paroprzepuszczalność i nasiąkliwość obu rodzajów wełen jest podobna. Inna jest natomiast wytrzymałość na ściskanie – większą ma wełna skalna. Zakres stosowania wełny mineralnej w budownictwie jest bardzo duży – od poddaszy, gdzie praktycznie jest nie do zastąpienia, przez stropy i stropodachy, aż do ścian. W zasadzie jedynym miejscem w domu, gdzie jej stosowanie nie jest zalecane (choć dopuszczalne, pod warunkiem że będzie ona specjalnie zabezpieczona), są fundamenty i piwnice.

Są różne rodzaje wyrobów z wełny, w zależności od ich zastosowania. Czasem potrzebna jest wełna miękka (np. między legary i krokwie), a innym razem twarda (np. na dachy płaskie, skośne czy ściany). Wybór rodzaju wełny mineralnej powinien zależeć od tego, gdzie ma być zastosowana. Wełna szklana jest rzeczywiście bardziej miękka niż skalna (w przypadku wełen o niskiej gęstości), ale jest to związane z jej zastosowaniem do konkretnych aplikacji, gdzie taka cecha jest oczekiwana. To co wyróżnia wełnę mineralną wśród innych popularnych izolacji to jej sprężystość, czyli jedna z najważniejszych cech dobrej i skutecznej termoizolacji w budownictwie. Sprężystość wełny pozwala na uniknięcie błędów w izolowaniu i szczelne wypełnienie izolowanej przestrzeni.

Pod pojęciem „wełna mineralna” rozumie się zarówno wełnę mineralną szklaną, jak i skalną. Zakres gęstości dla tej grupy materiałowej jest bardzo szeroki i można przyjąć, że zawiera się w przedziale 9-180 kg/m3. Do wykonywania izolacji od strony wnętrza budynku (np. izolacji stropów drewnianych, jako wypełnienie między legarami) wykorzystuje się głównie lekkie wełny, których gęstość nie przekracza 40 kg/m3.

Wełna mineralna, zarówno szklana jak i skalna, nie osiada w przegrodach, co jest poparte wieloletnim doświadczeniem w stosowaniu wełny w budownictwie oraz badaniami przeprowadzonymi w Instytucie Techniki Budowlanej. Zastosowana jako materiał izolacyjny ścian działowych w systemie suchej zabudowy sprawi, że mieszkańcy będą się cieszyli komfortem termicznym i akustycznym przez wiele lat.

Jedną z ważniejszych cech decydujących o przewadze wełny mineralnej nad innymi materiałami izolacyjnymi jest niezmienność właściwości. Wyroby z wełny mineralnej nie kurczą się, nie zmieniają swoich wymiarów pod wpływem temperatury, co może wystąpić w przypadku niektórych innych materiałów izolacyjnych. Nie podlegają korozji biologicznej i, co najważniejsze, nie zmieniają swoich właściwości termoizolacyjnych. Współczynnik przewodzenia ciepła lambda (λ) nawet po kilkudziesięciu latach pozostaje na tym samym poziomie. Potwierdzają to niezależne badania europejskiego stowarzyszenia EURIMA, które dowodzą, że izolacja z wełny mineralnej, prawidłowo wykonana, nie zmienia swoich parametrów nawet po 50 latach.

Producenci MIWO rekomendują izolowanie przegrody od jej zimniejszej strony. W polskich warunkach klimatycznych oznacza to ocieplanie budynków od zewnątrz. Jednakże w specyficznych sytuacjach (np. brak możliwości ingerencji w fasadę zabytkową) dokonuje się izolowania ścian zewnętrznych od środka budynku. Każdy taki przypadek wymaga indywidualnego podejścia i przeliczenia warunków pracy takiej przegrody. Za każdym razem natomiast warunkiem dobrej izolacji od środka jest zastosowanie szczelnej warstwy paroizolacji przed warstwą wełny, od środka pomieszczenia oraz zapewnienie sprawnej wentylacji pomieszczenia.

Wełna jest otwarta dyfuzyjnie i paroprzepuszczalna. Nieprawdą jest stwierdzenie, że wełna jest materiałem higroskopijnym, gdyż przez higroskopijność rozumie się chłonięcie wilgoci, np.z powietrza. Wełny mineralne są hydrofobizowane i nie chłoną wilgoci z powietrza. Co więcej, wszystkie te wyroby wełniane, które są przeznaczone do pracy w warunkach umożliwiających przejściowy kontakt z wodą (np. wełny fasadowe narażone podczas montażu na umiarkowane opady atmosferyczne) cechują się znacząco niską podatnością na zamoknięcie, co odzwierciedlone jest w deklaracji krótko- i długotrwałej nasiąkliwości wodą oznaczonej symbolami WS i WL(P). Wełna mineralna przeznaczona jest do izolacji przegród budynku, a nie np. do zabezpieczenia dachu przed zamakaniem. Właściwie zamontowana, zgodnie ze swoim przeznaczeniem nie traci swoich właściwości.

W przypadku dachu lepiej nie dopuścić do zawilgocenia domu, bo straty mogą być duże i nie tylko związane z izolacją. Dziura w dachu wyrządzi znaczne szkody w całym domu. Pokrycie dachu musi być po prostu szczelne, co oznacza, że zawilgocenia wełny i jakiejkolwiek innej izolacji po prostu nie będzie. Nieszczelny dach jest błędem budowlanym i przede wszystkim ta usterka musi zostać usunięta. Prawdą jest natomiast, że wilgoć jest zagrożeniem dla konstrukcji drewnianej i dla elementów złącznych, tak jak i dla każdej izolacji. Natomiast przejściowe zawilgocenie w poprawnie zaprojektowanej i wykonanej konstrukcji nie skutkuje pogorszeniem stanu izolacji z wełny mineralnej. Zamoknięcie, zwłaszcza krótkotrwałe, które nie powoduje naruszenia struktury wełny, nie powinno wpłynąć na trwałe pogorszenie jej właściwości cieplnych ani wytrzymałościowych.

Paroprzepuszczalność kojarzy się z tzw.”oddychaniem ścian”. W ten ob­razowy, choć nietechniczny sposób opisuje się zjawisko dyfuzji, czyli przenikania wilgoci przez ścianę spowodowane różnicą ciśnień. Jeśli na drodze pary wodnej pojawia się przeszkoda w postaci warstwy parosz­czelnej styropianowej izolacji, wówczas w ścianie może zalegać wilgoć, zwłaszcza jeśli wentylacja nie jest całkiem sprawna, a tak często bywa w starych budynkach. Konieczność odprowadzania nadmiaru wilgoci ze ścian przekłada się na potrzebę większego wentylowania pomieszczeń, co może zwiększać ilość zużywanego ciepła. Stwierdzono, że w przypad­ku nowych budynków, ściany ocieplone wełną wysychały z nadmiaru wilgoci technologicznej w ciągu maksymalnie 1,5 roku, podczas gdy te, ocieplone styropianem potrzebowały na to samo aż 3–5 lat i odpowied­nio większej ilości ciepła, które było niezbędne do ogrzania większej ilo­ści powietrza wentylacyjnego. To ma swój wyraz w kosztach ogrzewania.

Takie rozumowanie jest błędne. Jest różnica pomiędzy wentylacją, czyli usuwaniem zużytego powietrza i nadmiaru w nim wilgoci a usuwaniem wilgoci z samych ścian lub spod powierzchni elewacji. System zapobiegania gromadzenia wilgoci w ścianach domów i jej łatwe odprowadzanie na zewnątrz jest sprawą kluczową, bo w przeciwnym razie grozi to zniszczeniem konstrukcji domu. Przegrody budowlane, zwłaszcza te znajdujące się w górnych częściach budynku należy tak budować, by para wodna mogła bez przeszkód przez nie przeniknąć i w całości „uciec” na zewnątrz, nie czyniąc budynkowi żadnej szkody. Dlatego pamiętajmy – gdy stosujemy materiały termoizolacyjne nie przepuszczające pary wodnej, to może się ona odkładać poniżej warstwy izolacji lub w samej jej warstwie i nie ulotnić na zewnątrz. Zatem będzie jej coraz więcej, aż w końcu dojdzie do uszkodzenia przegrody budowlanej. Dlatego trzeba stosować wyroby „oddychające”. Takim materiałem izolacyjnym jest wełna mineralna. Skąd to wiemy?

Współczynnik oporu dyfuzyjnego pary wodnej dla materiału budowlanego podaje jego paroprzepuszczalność w odniesieniu do warunków określonych normowo dla powietrza. Wartość współczynnika dla danego materiału określa ile razy jest on mniej przepuszczalny dla pary wodnej niż warstwa powietrza tej samej grubości. Można przyjąć, że opór dyfuzyjny (μ) na poziomie 1 (jeden) to pełna paroprzepuszczalność, a każda wyższa wartość to coraz większy opór dla pary wodnej. Wełna mineralna ma doskonałe parametry paroprzepuszczalności. Współczynnik oporu dyfuzyjnego dla wełny mineralnej wynosi μ = 1.

Na rynku dostępne są jednak materiały termoizolacyjne nawet o μ =70 lub większym, co oznacza, że po zastosowaniu takiego materiału para wodna będzie miała utrudnione przedostawanie się na zewnątrz i będzie pozostawać wewnątrz budynku. Dlatego do ocieplania m.in. dachów zalecamy stosowanie wyrobów „oddychających”. O tym w kodzie CE wyrobu informuje obecność parametru MU1 (μ=1).

Przy izolacji poddasza materiał izolacyjny jest wkładany w przestrzenie w więźbie dachowej. Dlatego trzeba wybrać taką izolację, która będzie mogła te przestrzenie dobrze wypełnić, a do narożników i załamań łatwo będzie dotrzeć. Jeśli więc najważniejszy jest dla nas efekt w postaci ciepłego i energooszczędnego poddasza, najlepiej wybrać do jego ocieplania materiał sprężysty, który dokładnie wypełni wszystkie wolne przestrzenie i sprawi, że izolacja zachowa swój kształt i wymiary przez długie lata, czyli wełnę mineralną.

Izolując budynek, warto wybrać nie tylko sprawdzony produkt, ale także grubszą warstwę izolacji. Zalecana grubość izolacji poddasza energooszczędnego wynosi 25–30 cm. Tymczasem, zwiększając grubości samej izolacji o 10 cm – poprawiamy dodatkowo aż o 40% izolacyjność cieplną budynku. Dzięki temu można zaoszczędzić na ogrzewaniu budynku i jest to oszczędność przez lata jego eksploatacji. Najlepszym rozwiązaniem do izolacji poddaszy jest dwuwarstwowe ocieplenie z wełny mineralnej: po ułożeniu warstwy podstawowej, miedzy krokwiami, należy dodatkowo zaizolować połać pod krokwiami, prostopadle do warstwy izolacyjnej. Izolując w ten sposób, uzyskamy energooszczędne poddasze z ociepleniem o grubości nawet 30-40 cm, skutecznie zabezpieczone przed mostkami termicznymi.